Raad van State
Uitspraak
Zaaknummer: 200704409/2
Publicatie datum: woensdag 15 augustus 2007
Tegen: het college van burgemeester en wethouders van Asten
Proceduresoort: Voorlopige voorziening
Rechtsgebied: Kamer 2 - Milieu - Vee en andere dieren
---
200704409/2.
Datum uitspraak: 15 augustus 2007
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak van de Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige
voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het
geding tussen:
, allen wonend te Asten,
en
het college van burgemeester en wethouders van Asten,
verweerder.
1. Procesverloop
Bij besluit van 4 juni 2007 heeft verweerder aan
een revisievergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, van de
Wet milieubeheer verleend voor een pluimvee- en paardenhouderij
gelegen aan de te Asten. Dit besluit is op 8 juni 2007 ter
inzage gelegd.
Tegen dit besluit hebben verzoekers bij brief van 25 juni 2007, bij de
Raad van State ingekomen op 27 juni 2007, beroep ingesteld.
Bij deze brief hebben verzoekers de Voorzitter verzocht een voorlopige
voorziening te treffen.
De Voorzitter heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 augustus 2007,
waar verzoekers en verweerder, vertegenwoordigd door ing. R.L.P.
Verheijen, ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen. Voorts is als
partij gehoord vergunninghouder, in persoon en bijgestaan door mr.
R.A.M. Verkoijen.
2. Overwegingen
2.1. Het oordeel van de Voorzitter heeft een voorlopig karakter en is
niet bindend in de bodemprocedure.
2.2. Vergunninghouder heeft gesteld dat verzoekers ten onrechte eerst
ter zitting gronden hebben aangevoerd ten aanzien van de geluidhinder
afkomstig van de voedersilo's en ten aanzien van de van de binnen de
inrichting aanwezige bestaande stallen afkomstige uitstoot van stank,
stof en ammoniak.
2.2.1. De Voorzitter overweegt dat verzoekers in hun zienswijze
gronden met betrekking tot de milieucategorieën stank-, stof- en
geluidoverlast hebben aangevoerd. Dat zij eerst ter zitting met
betrekking tot deze milieucategorieën nadere gronden naar voren hebben
gebracht, is niet in strijd met de goede procesorde, in aanmerking
genomen dat vergunninghouder en verweerder zich hiertegen voldoende
hebben kunnen verweren.
Verzoekers hebben in hun zienswijze met betrekking tot de uitstoot
ammoniak geen bezwaren aangevoerd. Eerst ter zitting hebben zij met
betrekking tot deze milieucategorie een grond aangevoerd. Nu niet is
gebleken dat appellant met betrekking tot deze milieucategorie niet
eerder in de procedure bezwaren naar voren had kunnen brengen, kan
voornoemde bij de beoordeling van het bestreden besluit niet worden
meegenomen.
2.3. Artikel 8.10, eerste lid, van de Wet milieubeheer bepaalt dat de
vergunning slechts in het belang van de bescherming van het milieu kan
worden geweigerd. Het tweede lid, aanhef en onder a, van dit artikel
bepaalt dat de vergunning in ieder geval wordt geweigerd indien door
verlening daarvan niet kan worden bereikt dat in de inrichting ten
minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare
technieken worden toegepast.
Ingevolge artikel 8.11, tweede lid, van de Wet milieubeheer kan een
vergunning in het belang van de bescherming van het milieu onder
beperkingen worden verleend. Ingevolge het derde lid van dit artikel
worden in het belang van het bereiken van een hoog niveau van
bescherming van het milieu aan de vergunning de voorschriften
verbonden die nodig zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting
voor het milieu kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet
mogelijk is, zoveel mogelijk - bij voorkeur bij de bron - te beperken
en ongedaan te maken. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat in de
inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende
beste beschikbare technieken worden toegepast. Uit artikel 8.11,
tweede en derde lid, volgt dat de vergunning moet worden geweigerd
indien de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan
veroorzaken door het stellen van voorschriften en beperkingen niet
kunnen worden voorkomen dan wel niet voldoende kunnen worden beperkt.
Bij de toepassing van de hiervoor genoemde bepalingen komt verweerder
een zekere beoordelingsvrijheid toe.
2.4. Appellanten vrezen voor stankhinder afkomstig van de bij het
bestreden besluit vergunde inrichting. Zij voeren aan dat verweerder
er ten onrechte van uitgaat dat het aanbrengen van een luchtkanaal
tussen stal 1 en stal 2 tot gevolg heeft dat het emissiepunt wordt
verplaatst van stal 1 naar stal 2.
2.4.1. Verweerder stelt dat vergunningverlening mogelijk was,
aangezien ten opzichte van de eerder vergunde situatie het aantal
mestvarkeneenheden gelijk blijft en de afstand tot het
dichtstbijgelegen voor stank gevoelige object - de woning aan de
- wordt vergroot, nu het emissiepunt is verplaatst van de
nok van stal 2 naar de zijkant van die stal.
2.4.2. Bij het bestreden besluit is een nieuwe stal 1 vergund, welke
op kortere afstand van de woning aan de is gelegen dan de
eerder vergunde stallen. Vast staat dat het hier een, met betrekking
tot stank, overbelaste situatie betreft. Het aantal vergunde
mestvarkeneenheden blijft ten opzichte van de eerder vergunde situatie
gelijk. Ter beoordeling staat derhalve de vraag of verweerder bij de
beoordeling van de stankhinder terecht de ventilatoruitlaten bij stal
2 als emissiepunt van de inrichting heeft aangemerkt.
Stal 1 en stal 2 worden mechanisch geventileerd. De stallucht van stal
1 wordt via een luchtkanaal doorgevoerd naar stal 2. In stal 2 wordt
de stallucht uitgestoten via de ventilatoruitlaten aan de noordzijde
van de stal. Ten aanzien van de vraag of verweerder in dit geval de
ventilatoruitlaten in stal 2 als emissiepunt kon aanmerken, overweegt
de Voorzitter dat noch de aanvraag noch het bestreden besluit
voldoende technische informatie bevatten om te kunnen beoordelen of
gewaarborgd is dat het luchtkanaal tussen stal 1 en stal 2 goed
functioneert. Evenmin zijn aan de vergunning voorschriften verbonden
die waarborgen dat in de stallen een onderdruksituatie bestaat die
waarborgt dat geen of slechts te verwaarlozen ventilatieverliezen door
andere openingen dan de ventilatoruitlaten van stal 2 zullen optreden.
Uit het voorgaande volgt dat niet is verzekerd dat niet stal 1, maar
de ventilatoruitlaten van stal 2 het dichtst bij de woning
gelegen emissiepunt van de inrichting zullen vormen. Verweerder heeft
zich derhalve niet in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat
stankhinder kan worden voorkomen of in voldoende mate kan worden
beperkt.
2.5. Nu het stankaspect bepalend is voor het antwoord op de vraag of
de gevraagde vergunning kan worden verleend, ziet de Voorzitter
aanleiding de hierna te melden voorlopige voorziening te treffen. De
overige gronden van het verzoek behoeven geen bespreking.
2.6. Verweerder dient op na te melden wijze in de proceskosten te
worden veroordeeld.
3. Beslissing
De Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State:
I. schorst bij wijze van voorlopige voorziening het besluit van het
college van burgemeester en wethouders van Asten van 4 juni 2007;
II. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Asten
tot vergoeding van bij verzoekers in verband met de behandeling van
het verzoek opgekomen proceskosten tot een bedrag van 74,65 (zegge:
vierenzeventig euro en vijfenzestig cent); het dient door de gemeente
Asten aan verzoekers onder vermelding van het zaaknummer te worden
betaald;
III. gelast dat de gemeente Asten aan verzoekers het door hen voor de
behandeling van het verzoek betaalde griffierecht ten bedrage van
143,00 (zegge: honderddrieënveertig euro) vergoedt.
Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Kreveld, als Voorzitter, in
tegenwoordigheid van mr. I. Beurmanjer-de Lange, ambtenaar van Staat.
w.g. Van Kreveld w.g. Beurmanjer-de Lange
Voorzitter ambtenaar van Staat
Uitgesproken in het openbaar op 15 augustus 2007
241-492.